Verslum beint við bændur.

Á árum áður er ég hafði það að atvinnu að rúnta um ein sællegustu landbúnaðarhéruð Evrópu í Bæjaralandi, sá ég oft og á mörgum stöðum að bændur voru að selja beint útaf búum sínum kjöt, pylsur, egg, mjólk, osta og sultur og örugglega eitthvað fleira.
Þetta hefir aldrei mátt á Íslandi heldur hefur framsóknarmennskan, kaupfélögin, mjólkursamsalan og öll þessi bákn sem reist hafa verið um íslenskan landbúnað, stefnt markvisst að því að gera bændur að ósjálfbjarga aumingjum, sem fá allra náðarsamlegast að lepja dauðann úr skel. Það sorglegasta er að margir þessir bændur trúa því virkilega, að þessi kjör sem þeir kjósa yfir sig aftur og aftur, séu einhver náttúrulögmál.
Það er bara nýtilkomin einhver tillaga að bændur megi gera þetta á Íslandi og ekki hef ég séð mikið rætt um hana enn, en einhvernveginn minnir mig að það verði að neyta vörunnar á staðnum, sem er út í hött.
Íslenskir bændur eru harðduglegt og úrræðagott fólk og ég vill trúa því að þó samkeppni við þá verði leyfð að einhverju marki, þá lifi þeir af bara vegna sérstöðu sinnar og þeirrar vissu sem íslendingar hafa fyrir því að þeir framleiði góða vöru.
Svo ég minnist aftur á bæjarana, þá er landbúnaður þeirra niðurgreiddur af Evrópusambandinu eins og við greiðum niður okkar landbúnað, en þarna eru mörg skilyrði til landbúnaðar miklum mun hagstæðari. Tökum sem dæmi bóndann sem ég sá plægja akurinn sinn á 40 km hraða á nýja Benz traktornum sínum, vegna þess að hann vissi að síðastliðin 400 ár hafði enginn forveri hans rekist á klöpp eða grjót í akrinum.
Afurðir þessara bænda eru reyndar alveg frábærar en hinsvegar ekki íslenskar og það vita íslendingar mætavel, það er ekki ráðið að halda okkur frá frjálsu vali með ofurtollum og okri.
Látum evrópubúa frekar gefa okkur að éta með sínum niðurgreiðslum, annað eins skuldar evrópusambandið okkur nú eftir að eitt aðildarríkjanna undirokaði og kúgaði íslendinga árhundruðum saman.