Jæja kominn tími á að blogga örlítið þar sem mér líður bara orðið helvíti ágætlega eftir hremmingar þessa hausts sem er örugglega það leiðinlegasta sem ég hef lifað, ber það að þakka góðu fólki innan fjölskyldu og utan og einni alveg sérstaklega sætri konu í vesturbænum.
Eins og flestir vita sem mig þekkja þá fórst Pabbi í bílslysi þann 11. september á Suðurlandsvegi milli Hveragerðis og Selfoss. Ég var að hugsa um að blogga eitthvað um Pabba en það stendur mér eitthvað svo nærri að ég held ég sleppi því enn um sinn.
Ég er oft búinn að tjá mig um að vegakerfið hér er ónýtt og hefur skoðun mín á því ekki breyst eftir þetta slys eða önnur sem hafa á eftir fylgt.
Hann pabbi var öndvegiskall og brölluðum við heilmikið saman, þá sérstaklega úti í Grímsey og það var einmitt Pabbi sem kallaði mig Petrossian eftir einhverjum skákmeistara að mig minnir, en það er nú önnur saga.
Nú eru flutningar upp á efri hæð á Ásveginum í gangi og er það bara gaman þó fyrri kynslóðir skilji eftir sig mikil reiðinnar býsn af dóti sem ég á erfitt með að henda reiður á og henda í ruslið.
Best að drullast til að fara og gera eitthvað og hætta þessu kæruleysi...Góðar stundir.
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli